• Pelikaan 2 eindigt het seizoen als zesde

    Wat gaat een seizoen toch eigenlijk snel voorbij. Een seizoen gekenmerkt door wisselvalligheid. Een seizoen met een hoop zware en langdurige blessures. Een seizoen waarin een aantal spelers (zelfs oudgediende) hun debuut mochten maken in het eerste elftal. Een seizoen die redelijk snel in vergetelheid zal raken. Maar bovenal een seizoen waarin er weer een prachtig hecht team is ontstaan in alle soorten en maten en met ieder zo zijn kwaliteiten op en vooral buiten het veld. Eindstand: een zesde plaats in de Reserve Hoofdklasse.

    De zesde plaats had in de laatste wedstrijd van het seizoen zowaar nog een vierde kunnen worden. Tegen het al gedegradeerde Groote Lindt moest er gewonnen worden om mogelijk nog twee concurrenten in te halen op de ranglijst. Op papier een haalbare opgave, in werkelijkheid liep het anders. Al snel keek Pelikaan tegen een 2-0 achterstand aan. Tweemaal was Groote Lindt in de uitbraak gevaarlijk en was Pelikaan verdedigend niet alert. Op een veld dat trouwens niet onder deed voor een scheef betegeld trapveldje was het vervolgens wel Pelikaan dat de stand weer in evenwicht bracht. Eerst was het de diepgaande Vince van Nes die de bal keurig breed legde op de meegelopen Remco Aarts [2-1]. Niet veel later wist Remco Aarts de bal langs de keeper te tikken, en Timo Nossent (naar eigen zeggen onder druk van een tegenstander) de bal nog een laatste tikje gaf [2-2]. Op slag van rust was het een speler van Groote Lindt die wegens commentaar op de scheidsrechter met een rode prent het veld moest verlaten. Zo leek de tweede helft een gelopen race. Het spelbeeld was er ook naar, want als een ware handbalwedstrijd werd keer op keer het zestienmetergebied omsingeld. Een hoop kansen waren het gevolg, maar eenmaal in scoringspositie werd de ene na de andere bal alles behalve tegen de touwen aan geschoten. Het bleef dan ook bij een gelijkspel. Een “sorry”, die ook later op de avond geregeld terug kwam (of eigenlijk ook weer niet), is dan ook wel op zijn plaats.

    Een zuur einde, want zoals gezegd hadden we bij winst zowel VVGZ als Oranje Wit ingehaald. Ploegen die nu op een puntje meer eindigen en waar toch respectievelijk 4 en 6 punten tegen werden gehaald. Wellicht tekenend voor het seizoen, waarin we van iedereen kunnen winnen, maar ook van iedereen kunnen verliezen. ‘Cruyffiaans’, maar passend bij Pelikaan 2. Ondanks de teneur van de laatste wedstrijd moeten we niet vergeten terug kijken op de mooie prestaties, de positieve ontwikkeling van spelers en een hoop gelach! Gelach dat op het afsluitende ‘trainingskamp’ met zekerheid nog een gevolg gaat krijgen! De felicitaties gaan naar Sliedrecht voor het behaalde kampioenschap. Waar tweede elftallen geregeld een broeikas van en voor talent zijn, wist Sliedrecht daarentegen kracht te putten uit een hoop ervaring en daarmee de titel in de wacht te slepen. Een mooie prestatie.

    In het kader van huishoudelijke mededelingen werd zaterdag afscheid genomen van vlagger Ties Littooij, die het na jaren trouwe dienst voor gezien houdt en voortaan in de kroeg de buitenspelval gaat uitleggen. Ook ondergetekende neemt na 12 seizoenen in voornamelijk Pelikaan 2 afscheid van het selectievoetbal. Ik heb een hoop mooie jaren gehad. Promotie naar de Reserve Hoofdklasse in het eerste seizoen, bekerwinst, het kampioenschap in de Reserve Hoofdklasse als hoogtepunt, prachtige wedstrijden voor het Nederlands Kampioenschap tegen Spakenburg en latere winnaar Excelsior Maassluis, prachtige wedstrijden ook tegen eerste elftallen (tegen onder meer Eerste Klassers VVGZ en Rijsoord), ‘trainingskampen’ door heel Nederland die weinig met training van doen hadden, topscorerstitels, ijzeren gordijn, wetboeken, alles wat ik nog vergeet, en bovenal een hele hoop gezelligheid. Alle teamgenoten en trainers dan ook enorm bedankt voor dit alles!

    Tot slot iedereen een fijne zomer gewenst! In augustus starten de trainingen weer, een genot voor de toeschouwer. Shirts die opeens veel te klein lijken, rood aangeslagen hoofden na een sprintje van een meter of 3 en vooral een hoop geklaag en gepuf. Ja, kans is groot dat ik me onder de toeschouwers schaar.

    Het was me een genoegen, nogmaals bedankt,
    Remco Aarts