26 november 2011: Pelikaan 2 – Oranje Wit 2

Uit betrouwbare bronnen is vernomen dat menig pauze gedurende de werkweek in het teken staat van het lezen van het verslag van Pelikaan 2. Helaas kwam hierbij de kanttekening dat een enkeling hiervoor twee pauzes moest opofferen gezien de lengte! Deze ‘niet zo snelle lezer’ of de ‘lezer die door zijn baas aan het lijntje wordt gehouden met te korte pauzes’, moet ik helaas weer teleurstellen…

Na de toch wel tegenvallende resultaten van de afgelopen weken (verlies bij De Zwerver en gelijkspel tegen Rijsoord) werd het vandaag weer eens tijd voor een broodnodige overwinning in de thuiswedstrijd tegen Oranje Wit 2. Om echter gelijk maar met een weetje/feit te komen: Thuis werd er nog geen één keer gewonnen door Pelikaan 2 dit seizoen! Zoals de Amerikaan, die maanden heeft gesmacht om weer eens een driepunter te kunnen zien in de NBA en die deze dan ook weer binnenkort te zien gaat krijgen, is het zo ook voor ons weer eens van belang om onszelf en de fans te belonen met een driepunter!
Aangezien Pelikaan 3 vrijaf was en er dus geen spelers vanuit het tweede bij hen aan konden sluiten, was er weer eens ‘ouderwets’ spraken van een drukbezette bank, zelfs ondanks dat Mario en Sebastian deze dag voor het eerste uitkwamen. Na één week onder de lat te hebben gemist was Martin vandaag gewoon weer de keeper. Achterin stonden opnieuw Wilco, Remco en Stephan. Tom, Erwin, Roel, Huib, Patrick, Aswin en Ron maakten de elf compleet.
Hoewel Pelikaan, voor mijn gevoel, gemotiveerder en fanatieker begon dan de voorgaande wedstrijden hadden we het zeker in het eerste half uur toch behoorlijk lastig met Oranje Wit. Zo werd het middenveld aan onze kant overlopen, werden er verkeerde keuzes gemaakt in de diepgang en hadden we zo nu en dan last van de toch wel felle wind. Na 10 minuten stonden we dan ook al met 0-2 achter en leek de doelstelling al een eind uit zicht. Bij de 0-1 was het ondergetekende die toch wel als aanleiding kan worden aangewezen van het tegendoelpunt. Een dekkingsfout liet de spits na een steekpass alleen op Martin afstuiven, deze laatstgenoemde werd voorbij gespeeld waarna de spits de bal koelbloedig in het doel wist te schuiven. Bij de 0-2 was het Wilco die vergat zijn hoofd tegen een lange bal aan te zetten. Net als bij de 0-1 werd dit opnieuw een dodelijke fout, want de linksbuiten die hierdoor oog in oog met Martin kwam, faalde niet. Een behoorlijke tegenvaller dus, 2 kansen, 2 tegendoelpunten, en dat na 10 minuten! Het eerste half uur veranderde het spelbeeld niet, we hadden het lastig, maar tot kansen aan de kant van Oranje Wit leidden dit niet. Kansen aan onze kant waren net zo min schaars te noemen. Tot dat vrijwel uit het niets de 1-2 op het scorebord werd gezet. Een vrije trap werd snel genomen en met een fraaie steekpass dit keer aan onze kant (van Huib of Roel, dat is mij ontschoten, maar kies waar u zich prettig bij voelt) wist Ron wel raadt tegenover de keeper. Dit bleek een ommekeer in de wedstrijd. Het middenveld stond als een huis en gemotiveerd en geïnspireerd gingen we opzoek naar de aansluitingstreffer. Deze kwam er dan ook voor de rust na een prachtige aanval uit het zogenaamde ‘boekje’ was het Patrick die de bal binnen schoof (2-2). Zowaar kwamen er nog meer kansen voor de rust, waaronder Patrick op de lat, waarbij enig geluk ontbrak.

Geconcludeerd kon worden dat het een gekke eerste helft was, waarin we snel op een ruime achterstand stonden en waarin we het een half uur lang lastig hadden, maar dit beide plots om wisten te zetten in het laatste kwartier en eigenlijk gewoon op een voorsprong hadden moeten staan. Hoe we uit de kleedkamer zouden komen was dus van essentieel belang. Gingen we door waar we gebleven waren, of gaven we het opnieuw uit handen? Gingen we uit van een half vol glas of een half leeg glas?

Gelukkig bleek ons glas in de rust half vol te zitten, want al redelijk snel was de voorsprong een feit! Wilco verzond eenzelfde prachtige crosspass als vorige week (toen kopte Patrick rakelings naast) met dit keer Ron als eindbestemming, die hem (overigens ook op prachtige wijze) wel binnen wist te knikken (3-2). Niet veel later werd het zelfs 4-2. Aswin veroverde door goed storend werk de bal en besloot dit ook maar genadeloos af te straffen door de bal in het net te schieten. Zo was de wedstrijd vlak voor- en na de rust volledig in ons voordeel gekanteld en hadden we de wedstrijd zelfs al op slot kunnen gooien, met onder andere een fraaie kopbal op de lat van Aswin. Dit gebeurde echter niet en in tegenstelling tot dat kwam Oranje Wit halverwege de tweede helft op 4-3. De aanvaller draaide weg bij Erwin op de rand van het strafschopgebied en liet Martin vervolgens kansloos. Ondanks deze tegenslag lieten we ons niet van onze ‘apropos’ brengen, vandaag waren de drie punten van ons. Één van de personen met dezelfde gedachte moest ongetwijfeld Wilco zijn geweest. Met een zelf opgezette aanval verscheen hij plots voor het doel van Oranje Wit bij een voorzet van Aswin. Dat hij vervolgens over óf een polletje óf gewoon zijn eigen benen struikelde is nog altijd de vraag, maar gelukkig stond Reno vlak achter hem die wel overeind bleef en voor de 5-3 aantekende. Na dit doelpunt ging de storm aan onze zijde weer wat liggen en was het Oranje Wit die enkele keren gevaarlijk werd, voornamelijk uit hoekschoppen. Vlak voor tijd kwam zelfs opnieuw de aansluitingstreffer. Een vrije trap ging rakelings over de muur en belandde zowaar achter Martin (5-4). Het zou toch niet waar zijn…. De hectische slotfase, waarin we overigens nog een aantal keer te makkelijk een vrije trap weggaven, kon Oranje Wit gelukkig niet tot scoren brengen. Nadat vanuit het verdedigend wegschieten van de bal aan onze zijde opeens Aswin alleen op de keeper afging en voor de 6-4 aantekende, was het duel definitief beslist.

De eerste thuisoverwinning en weer eens drie punten waren een feit! Dit moeten we dan ook maar zo positief mogelijk oppakken (aldus een column in het AD van Willem van Hanegem dat de voetballerij te negatief aan het worden is). Uiteraard gaat er nog genoeg fout, we krijgen tenslotte 4 tegentreffers, maar zoals Johan dan zou zeggen: “Voetbal is een spel van fouten, wie de minste fouten maakt wint”. En zo is het maar net! Aan ieder tegendoelpunt gaat een fout vooraf, dus is het de kunst om zo weinig mogelijk van dit soort fouten te maken. En wordt er een fout gemaakt dan moeten we als team dit gezamenlijk proberen te herstellen. Zo gebeurde het vandaag ook. Door fouten 0-2 achter, een paar keer wellicht te makkelijk de tegenstander terug laten komen, maar wél met zijn allen voor de drie punten blijven gaan (soms wat geluk voor nodig, de 1-2 in ons geval).

Na iedereen uit de competitie nu één keer te hebben gehad staan we nog niet op de plek waar we denk ik kunnen komen, maar dat zal uit de tweede helft van het seizoen moeten blijken. Voor de winterstop zijn er nog twee lastige wedstrijden, Kloetinge uit en Heerjansdam thuis. Laten we ondanks dit deze tenniswedstrijd maar vóór de winter beslissen in 3 sets. De eerste is in ieder geval al voor ons, 6-4.

Voor diegene van wie de pauze inmiddels al ruimschoots is verlopen, mijn oprechte excuses maar een wedstrijd als deze, met uiteindelijk 3 punten(!), kon ik niet korter samenvatten.

Opstelling: Martin van Yren, Wilco HameetHman, Remco Aarts, Stephan van der Kolk, Tom Koetsenruiter, Erwin Pruysen, Roel van Buuren, Huib Groeneboom (Dennis Kuiters), Patrick Stijnis, Aswin van Wingerden, Ron Roozendaal (Reno Cijntje)
Rudy de Jong, Jelle van Buuren en Yoeri Ooms kwamen niet in actie. Tim kampt nog steeds met gekneusde ribben.

Nogmaals, volgende week Kloetinge uit en ik kan u verzekeren dat de tripjes naar Zeeland ons goed liggen. Hopelijk kunnen we dit keer een winst eens een goed gevolg geven met nog een winst! Mocht u de derby tussen Pelikaan 1 en Groote Lindt 1 dan ook te spannend vinden, bent u altijd welkom in Zeeland!

Remco Aarts