|
16 oktober
Pelikaan F4 tegen Emma F2
Locatie Pelikaan
Voor de tweede keer in 3 weken stonden de teams van Pelikaan F4 en Emma Dordrecht F2 tegenover elkaar. Deze keer was Pelikaan de gastheer en stonden beide teams om half negen klaar op het mooie nieuwe kunstgras van het A-veld. Het was prachtig weer en een zwakke herfstzon stond op het punt om door te breken. Dat nam echter niet weg dat het verraderlijk koud was en de spelers zich goed warm moesten lopen en ook warm moesten blijven.
Het viel menige Pelikaan gelijk op dat een uit de kluiten gewassen speler van Emma deze keer niet aanwezig was en het gaf ons goede moed de nederlaag van 2 weken geleden te revancheren. Pelikaan F4 moest het jammer genoeg zonder de Cheetah doen zodat het ook wij onze opstelling moesten aanpassen.
Het feit dat Emma nog een tweede speler thuis had gelaten, maakte het dat er 7 tegen 7 gespeeld moest worden en dat wij zoals gewoonlijk toch 2 wissels achter het doel hadden staan. Zoals net ook al gemeld was het koud en het was dus van belang dat er ook achter het doel goed bewogen werd om niet de rest van het weekeinde te laten verzieken door een opgelopen snotneus.
De wedstrijd begon met de Panter en de Gazelle achter het doel en de Witte Haai erin. Panter en Gazelle met een trainingsjackie aan een beetje over pingelen. Witte Haai met z’n lange keeperstenue met daaronder een dik vest om breder te lijken en warmer te blijven.
Direct na het eerste fluitsignaal begonnen de Pelies met een reeks aanvallen die Emma minutenlang op de eigen helft terug drong en opsloot. De supporters kregen het warm van enthousiasme. Ook de eerste doorbrekende zonnestralen hielpen daar een handje bij, hoewel die verder uitermate irritant waren om tegenin te kijken. Jammer genoeg lukte het de Pelies niet de bal achter de doellijn te krijgen. Zelfs een prachtige solo van de Vos liep deze keer op niets uit. Hoewel hij normaal gezien zo prachtig de bovenhoeken van het doel weet te vinden, stond deze keer de keeper van Emma precies op de goede plek om de bal te weren. Emma wist zo af en toe toch een lange bal naar voren te krijgen. Daar werden zij dan opgewacht door de verdedigingsmuur die bestond uit de Wolf, de IJsbeer en de Gazelle. Een paar keer werd het krap maar de Witte Haai kwam op het juiste moment uit het doel gedoken om zich op de bal te werpen.
Een verre uittrap, een Mantis die als een bliksemschicht over het veld raasde, een Buffel die voorin de verdediging van Emma doet wankelen, een IJsbeer die in de kou het meest in z’n element is en een Havik die als uit het niets zich op z’n prooi weet te werpen…. Het lukte niet…. De stand bleef gelijk.
Toch…., aan het einde van de eerste helft sloeg het noodlot toe. Een lange bal van Emma naar voren. Een wilde solo…., een schot…., boven op het oog van de Witte Haai…. en met een stom boogje het doel van onze Pelies in. Eén nul voor Emma en een pijnlijk oog voor de Witte Haai.
Rust….
De tweede helft werd wederom met goede moed aangevangen. Hoewel we er geen een in het team hebben, vochten de Pelies als Leeuwen. De Panter verkende langzaam een nieuw terrein en bleek zich als aanvaller ook prima in z’n element te voelen. Hij ontpopte zich als een enthousiaste aanvaller die overal en op de meest onmogelijke momenten de verdediging van Emma plaagde met z’n aanwezigheid. De Buffel raakte wat vermoeid. Toch bleek hij iedere keer, wanneer hij de bal in bezit had, toch nog over een ongekende hoeveelheid energie te beschikken. Dit leidde ertoe dat ook de Buffel tot 2 maal een mooie solo maakte richting het doel van Emma. De Mantis en de Vos waren overal. Onuitputtelijk scheren deze rovers over het veld. De Mantis snel als een insect, zich vastbijtend in de verdediging van Emma. De Vos klein maar behendig en slim, zonder één moment z’n prooi uit het oog te verliezen. Nimmer de mogelijkheid verliezend de tegenstander de bal afhandig te maken en zich op te maken voor telkens een nieuwe aanval.
Maar net zoals in de eerste helft…. DE BAL GING ER BIJ EMMA NIET IN!!
Emma speelde zoals we gewend waren. Af en toe een lang schot naar voren waarbij ze direct een gevaar vormden voor onze verdediging. En juist wanneer iedereen zo z’n best doet de bal in het doel van Emma te werken is het voor de naar voren gekomen verdediging hard rennen om op tijd terug te komen. Een aantal keren werd de aanval van Emma prachtig afgeslagen.
De Gazelle blijft handig, snel en waakzaam. De IJsbeer staat op z’n plek en zorgt voor paniek bij alles wat in z’n buurt komt. De Havik is er iedere keer weer als ‘de kippen’ bij en scheert met dodelijke precisie over het veld. En dan de Wolf…., Stil…, Oplettend…. en Sterk. Een prima verdediger met uitstekende acties.
Een paar corners, een paar reddingen van de Witte Haai… Ook voor Emma was het deze keer geen makkie…..
Alleen dan weer die ene keer…. Eén moment van onoplettendheid… Eén perfecte bal van Emma…. Eén doorbraak door onze verdediging…. De Witte Haai en de snelle spits van Emma…. Oog in oog…. De afstand tussen beide spelers wordt kleiner…., de Haai komt uit z'n doel…, Emma schiet…., de Haai duikt…., blokt…., de bal is nat….glad…. en rolt weg uit de handen van de Witte Haai….
De Emma spits ziet het gebeuren…., de Witte Haai ook…, de spits rent naar de bal…., de Haai duikt een tweede keer…., te kort....! Alles ging zo snel dat de verdediging is er nog niet bij is en Emma scoort…. Twee-Nul.
De wedstrijd duurde voort. Langzaam kwam Emma vaker voor het doel van de Pelikaan. Steeds vaker moest onze verdediging in actie komen. Nog één keer gevaar. Lichte paniek. Een hoge bal van Emma en een Witte Haai die nog 20cm moet groeien…. Drie-Nul.
Het laatste fluitsignaal.
De scheidsrechter vond het genoeg.
Mooie strafschoppen, goed keeperwerk, handjes schudden, douchen en genieten van misschien wel het laatste mooie weekend van het jaar.
Jongens…
Na de eerste wedstrijd had Emma nooit gedacht dat wij het zo goed zouden doen.
Wij als trainers natuurlijk wel!!
Jullie hebben goed je best gedaan en mooi gespeeld.
Binnenkort gaan we winnen! Let maar op!
Bedankt voor de fijne wedstrijd. |
